Saltsléttan

 

það var skrítin tilfinning að keyra inní hvíta auðnina í sjóðandi hita. Allt hvítt eins og hávetur á Íslandi nema nú var ekki um snjó að ræða heldur salt sem hljóðst inná hjólaskálarnar þegar brunað var eftir Bonneville sléttunni á 114 mph (183 km hraða).

 

Bonniville sléttan er einna helst þekkt fyrir að þar hafa verið sett mörg hraðamet á landi undanfarna áratugi, bæði á bílum og mótórhjólum. Þar eru kjöraðstæður til að setja hraðamet, brautin er 12 mílna löng og 6 mílna breið (19 km löng og 9,6 km breið), bein og breið.  

 

 

Fjölmargar hraðaksturuppákomur eru haldnar árlega, en þær eru ekki fyrr en í ágúst- október þar sem sléttan þykir ekki vera nægjanlegan þurr fyrir þann tíma. Því fundum við vel fyrir, saltið festist við skóna okkar sem og bílinn, hann leit út eins og hafa legið í saltpækli í nokkra daga. 

 

Við komum einnig við á lítilli eyju, Antilope Island sem skagar út í Salt Lake vatnið, það var einnig skemmtileg upplifun þar sem við vorum stödd inní miðju landi, en sjávarlyktin var allsráðandi. Þar voru einnig mikið af mávum sem er pínulítið skringilegt miðað við staðsetninguna. Örrækja (pínu oggu pons), sandflugur og dauðir fuglar út um allt settu ákveðin hryllingsblæ á eyjuna. Sumir höfðu þó meiri kjark en aðrir og létu sig hafa það að vaða út í vatnið.

Stefnan er nú tekin á Reno í Nevada, það verður spennandi :-)