Saltvatns borgin og brotin boðorð

Við komum seint til Salt Lake City og fórum beint í háttinn. Morgunin eftir sáum við betur hvernig borgin er annars vegar umvafinn tignarlegum fjallgarði og á hins vegar umleikin hvítum saltsléttum.

Þar sem við ætlum að vera hér í 3 nætur þá var ákveðið að byrja á borginni og fara síðan í skoðunarferð út fyrir borgina þ.e. upp í fjöllin og niður á saltsléttuna.

Við vorum komin niður í bæ rétt um klukkan 9, fórum sem leið lá til að skoða „Temple Square“ en það er minnisvarðar mormóna um Jesú krist, enda voru það mormónar sem „stofnuðu“ borgina árið 1847.

 

Við byrjuðum á því að setjast niður samkomusal sem tekur 6500 manns í sæti og hlustuðum á magnaðann orgelleik þar sem hljóðgæðin voru hreint út sagt meiriháttar (reyndar var það bara hluti af okkur sem gátu hlustað þar sem drengirnir og Odda fengu hláturskast í miðju lagi og gátu ekki með nokkru móti hamið sig og urðu að yfirgefa salinn, þar sem þarna voru pílagrímar alls staðar úr heiminum að heimsækja musteri mormóna og vildu þeir hafa hljóð á meðan tónleikunum stóð).

 

 

Það er sama hvert maður fer  á þessu svæði eru mormóna sjálfboðaliðar sem eru meira en tilbúnir til að uppfræða mann um byggingarnar og allt um frelsarann. Þetta er yndislegt fólk, stúlkurnar ganga allar um í pilsum eða kjólum og herrarnir í jakkafötum. Engin þeirra er á háhæluðum skóm, allir á flatbotnum.

 

 

Í einni byggingunni (en þær eru 12 talsins) sáum við 3ja metra háa styttu af Jesú Krist, ótal málverk og annað sem tengir okkur við trúna. Eftir að hafa gengið um svæðið og nokkrar byggingar í miklum hita, sársvöng og þyrst brast viljinn til að halda hluta af boðorðunum tíu. Mornónarnir voru mjög áfjáðir í að við færum inn í allar byggingarnar og skoðum þær með leiðsögumanni, en ég sagði að við værum nú þegar komin hringinn (sem var ekki alveg satt, við áttum enn eftir 4 byggingar og þar með var boðorðið þú skalt ekki ljúga brotið).  Odda og strákarnir fór gegn boðorðinu þú skalt ekki leggja nafn drottins guðs þíns við hégóma og Valdi tók upp vídeó í leyfisleysi og braut þar með boðorðið þú skalt ekki svíkja.

 

 

Þar sem við vorum búin að verja meirihluta af deginum hjá mórmónunum þá vonuðumst við til að okkur yrði fyrirgefið þó svo að við hefðum ekki alveg farið eftir bókinni þegar kemur að boðorðunum tíu.

 

 

Á morgun skoðum við Saltslétturnar, góða nótt.

Hótel hárblásarar...

....hefur einhver velt fyrir sér hvers vegna hótel hárblásarar eru svona máttlausir, þetta er bara hægur andvari?  Ég hef komist að því að það er sennilega karlmaður með mjög lítið hár á hausnum sem er aðalhönnuður og sölumaður fyrir þessar græjur, að minnsta kosti aðili sem hefur aldrei notað hárblásara.

Devils Tower – Djöflaturninn Wyoming

Eftir frábæra daga í Rapid City í South Dakoda héldum við til vesturs í átt að hinu fræga kennileiti „Devils Tower“, en hann var miðpunktur myndarinna Close encounter of the third kind sem Steven Spielberg leikstýrði. Hún fjallar um sambandi jarðabúa og geimvera en geimskipið lendir einmitt á Devils Tower. Eins og allir muna fóru samskipti geimvera og manna fram í gegnum tónlist.
 

Við ákváðum að endurgera hluta úr myndinni við mikinn fönguð viðstaddra. Við erum sennilega komin í annað hvert myndaalbúm í norður Ameríku, svo vinsæl vorum við. Viggi spilaði stefið úr myndinni á Ipadin á meðan Odda og strákarnir (ungir og aldnir) gerðu heiðarlega tilraun til að ná sambandi við hið óþekkta.

 

Devils tower er jarðfræðilegt undur, en talið er að kvika hafi storknað í gosopinu og í áranna rás hefur fjallið veðrast og eftir stendur stuðlabergs stapi.

 

 

  

Frá Djöflaturninum var stefnan tekin á Salt Lake City, sem sagt úr klóm djöfulsins í fótspór meistarans.

Sturlaði hesturinn og óvænt jarðaför

Eftir heimsóknina hjá forsetunum héldum við lengra upp í fjallið til að skoða stærsta fjallaskúlptur heims, Sturlaða hestinn (e.Cracy horse). þetta verk hefur verið mjög lengi í vinnslu og er varla hálfnað þar sem forsvarsmenn (þriðji ættliður) vilja ekki þiggja opinbert fé til að halda verkinu áfram. Þau fjármagna framkvæmdina með því að selja aðgangseyri inn á svæðið og skipulagða ferðir á fjallið. 

Svona lítur þetta út í dag

En svona á verkið að líta út........

......nei djók.....svona á listaverkið að líta út í framtíðinni

Einhverra hluta vegna var okkur ekki gert að greiða aðgangseyri þegar við komum á svæðið, frúin í miðasölunni var afar þakklát fyrir að við skyldum koma og sagði okkur að athöfnin myndi byrja klukkan 3.  Við gengum inní fyrsta salinn, þar var verið að raða upp stólum en við pældum ekkert í því, héldum för okkar áfram um safnið en áður en við gátum klárað að skoða alla salina þá stóðum við andspænis líkkistu........já við erum ekkert að grínast.....ástæðan fyrir því að við greiddum ekkert inná svæðið var að þeir héldu að við ætluðum að vera viðstödd jarðaförina. En þar sem við þekktum viðkomandi ekki neitt, vissum ekki hvort um var að ræða konu eða karl,runnu á okkur tvær grímur. Við gátum tekið til fótanna og hlaupið út eða tekið þátt í athöfninni. Við sendum Viðar inn til að kanna hver var í kistunni, það var auðvelt þar sem það er til siðs að hafa glugga á kistunni hér í Ameríkunni. Viðar kom pollrólegur til baka, í kistunni hvíldi eldri kona, eiginkona mannsins sem byrjaði á verkinu.......ótrúlegt hvað lendum oft í óvæntum uppákomum.

Eftir langann dag, jarðaför og fjallaklifur var haldið heim á leið og strákarnir gerðu sig klára í afmæliskvöldmatinn á meðan við Odda fórum í Vallabúð til að undirbúa kvöldið.

Kvöldið endaði svo í Harley Davidson veislu en hún var haldinn á hótelinu okkar til heiðurs afmælisbarninu honum Valda okkar :-)

Skál!

Í heimsókn hjá forsetunum

Afmælisdagurinn var tekinn snemma þar sem ákveðið hafði verið að halda uppí fjall og verja deginum með nokkrum fyrrum forsetum Bandaríkjanna.  Fyrst var þó morgunverðinum skolað niður með mímósu og að sjálfsögðu var afmælissöngurinn sunginn (náðum að koma Valda á óvart).

Leiðin að Mount Rushmore er mjög falleg, skóglendi og mikið um hlykki í veginum, eitthvað sem mótórhjólaáhugamönnum finnst spennandi, enda voru ansi margir sem nýttu sér þann fararkost. Hér í landi frelsins er algjör óþarfi að nota hlífarfatnað eða hjálma þegar þeyst er um á mótórfákum, hér er bara best að vera á hlýrabolnum og á inniskónum.

Þegar komið var að fjallinu blöstu herramennirnir við okkur, George Washington (1732–1799), Thomas Jefferson (1743–1826), Theodore Roosevelt (1858–1919), og Abraham Lincoln (1809–1865). Upplifunin var ótrúleg, þetta er alveg magnaður staður. þetta verk tók 14 ár í framkvæmd, vinnuaðstæður hrikalegar og sannalega ekki ISO vottaðar, vinnutíminn langur og langt frá því að vera innan viðmiða VR. Það er ekki margir verkamenn enn á lífi, en við vorum svo heppin að hitta einn þeirra í fjallinu, en hann er orðin 93 ára gamall.

 

 

Eftir að við höfðum gengið um svæðið, andað að okkur kraftinum, bjartsýninni og viljanum til að framkvæma það ómögulega var skálað fyrir Valda í kampavíni og slá á létta strengi.

og auðvita vöktu drengirnir athygli með ýmsum uppstillingum þennann daginn :-)

Hibb hibb húrra, hann á afmæli í dag.....

Elsku Valdi
 
Innilega til hamingju með stórafmælið. Megi dagurinn verða eftirminnilegur.
 
Koss og knús frá okkur öllum

 

 Þú hefur lítið breyst, alltaf jafn mikið krútt

 

 Fermingarbörnin gerast ekki glæsilegri

Síðasti dagurinn í fyrri hálfleik

já, þið trúið því ekki, Valdi á stórafmæli á morgun. Við ætlum okkur að vera í Mount Rushmore og halda upp á afmælið með nokkrum fyrrverandi forsetum Bandaríkjanna. Meira um það síðar.....

Laugadagur til lukku

Dagurinn var tekinn snemma, og þá meina ég snemma. Hér voru allir komnir á lappir klukkan 5, eitthvað hefur það sennilega með flugþreytuna að gera en þó held ég að meginspenningurinn hafi verið sá að búið var að ákveða að byrja daginn í ræktinni (kannski getur verið að einhverjir af hópnum hafi verið meira spenntir fyrir ameríska morgunkorninu).

 

Eftir nokkrar mílur á hlaupabrettinur og skíðavélinni var stefnan tekin á Walmart, hvað annað. Við þurfum að fylla á tankana til að geta tekið á því á morgun í ræktinni........


Eftir STÓRinnkaupin (og þá meina ég stórinnkaupin) þá var farið niður í miðbæ Denver, veðrið var gott en ekki svo heitt. Mikið var um að vera, hátíðarhöld á hverju götuhorni og við meiri segja hittum hóp fólks sem var í mótmælagöngu.

Kvöldmaturinn var síðan borðaður á Indverskum sem ekki væri í frásögu færandi nema fyrir það að unglingarnir gengu út af staðnum þar sem þeim leyst ekki á aðbúnaðinn, glösin voru klístruð, þjóninn var skítugri skyrtu, borðdúkarnir höfðu ekki sé þvottavél í langann tíma og matseðill var með sósusýnishornum fyrir allann peninginn. Þrátt fyrir hreingernigaleysið á staðnum og starfsmönnum var maturinn sjúklega góður og við sáum sko ekki eftir að hafa fengið okkur að borða þessum stað.

p.s. Moska ekki Moskva

Denver here we come....

......já við erum komin. Eftir tæplega 8 klukkutíma flug lentum við á Denver flugvelli og þar beið okkar bílaleigubílinn sem við höfðum pantað. Við þurfum sennilega að gera einhverjar ráðstafanir varðandi ferðatöskurnar þegar líður á ferðina.

Við ákváðum að taka gula bílinn og Odda og Valdi völdu sér appelsínugulann, þetta verður þrusureið.

Eftir afmælisveisluna í Saga Lounge, kjúklinginn og borgarana í flugvélinni var ekki mikil stemning fyrir stórsteik, við ákváðum að fá okkur ítalskan mat og enduðum á Antonios. Pöntuðum okkur minnstu pizzuna og deildum henni........shit þetta eru engar smá stærðir.......

Dagur að kveldi kominn, klukkan er 6 tímum á eftir Íslandi, svo við fengum extra langann afmælisdag :-) allri fóru þreyttir og ánægðir í háttinn. Góða nótt

Take off.....

....nú styttist í brottför. Ég ákvað að bjóða vinum og ættingjum í afmæliskaffi í Saga Lounge. Veisluborðið svignaði undan veitingum og barinn var opinn.

Skál kæru vinir og takk fyrir allar afmæliskveðjurnar

Fjögur fræknu og þrjú þrusugóð plana för til Vestursheims

Kæru vinir og ættingjar, nú er loksins, loksins komið að því, ferðin sem ákveðin var 2008 er að verða að veruleika (með smá breytingum frá upphaflegu plani).

 

Yfirskriftin var "Hjólað þvert yfir Ameríku"  einhverjir kannast við að hafa heyrt um Route 66 og það er einmitt leiðin sem við ákváðum að fara.

Það sem hefur reyndar breyst frá því herrans ári 2008 er að mannskapurinn hefur elst um nokkur ár og ferðastandardinn hefur líka aukist (hver vill sitja á hjóli rykmettaður í marga daga, ekki ég)

Í stað þess að puða daglangt á hjóli marga daga í röð var tekin ákvörðun um að nýta sér þægindi þess að geta keyrt og sofið á sama staðnum, það hefur svo ótrúlega marga kosti í för með sér að þurfa ekki að vera að pakka saman að morgni ofaní tösku og rífa upp úr henni að kvöldi.

Með þessu ferðaformi er bara hægt að sofa, keyra, sturta sig, gera númer eitt og (kannski númer tvö) á sama staðnum. Getur bara ekki verið betra, það myndast líka svo mikill samhugur þegar allir eru svona nánir.

Eftir ótrúlega marga fundi og atkvæðagreiðslur var ljóst að sennilega yrði þessi ferðamáti ekki til þess að við myndum verja neinum tíma saman í framtíðinni, það væri sennilegra að vina og fjölskyldutengslin myndu bresta. það var því tekin ákvörðun um að aka um sveitirnar í loftkældum bílum og leyfa svo afmælisbörnum ferðarinnar að þeysast um, með flaksandi hárið, hluta af ferðinni.



Drullusokkurinn og Glókollur

Ferðin mun sem sagt hefjast í Denver, stefnan tekin norður á bóginn til suður Dakóda, salt slétturnar verða sleiktar og stefnan tekin í vestur í átt að San Francisco. Því næst verður ströndinni fylgt til suðurs í átt að borg englanna. Þar gerum við ráð fyrir að hitta nokkra góða vini okkar, Georg og nýju kærustuna hans, Arnold og Silla vin hans.

 

Þaðan verður haldið lengra til suðurs og gerum við ráð fyrir að fá okkur eina Margaritu hjá frændum okkar Mexíkönum. Las Vegas er næsta stopp, en þar er spurning um að freista gæfunnar í "twenty one" eða halda sig bara við "slot machine" .  Gljúfrin Miklu verða á vegi okkar þegar stefnan er tekin til austur í átt að Albakörkí  (Albuquerque) og þaðan verður hringnum síðan lokað með nokkura daga verslunarhvíld í Denver. 

Eins og fyrri ár munum við reyna eftir bestu getu að skrá það markverða og skemmtilega sem gerist í ferðinni á síðuna okkar. Við vonum að þið hafið gaman og gagn af.

Ást og friður
Hin Fjögur fræknu og Þrjú þrusugóð