Við gátum nú ekki verið þekkt fyrir að koma austur og láta Norðfjörð (litlu moskvu, Neskaupstaður og sennilega eru til fleiri nöfn yfir þennan bæ) fram hjá okkur fara, enda þar eru ekki ófrægari menn en Halldór Þorsteinn Ásmundsson fæddur þar og alinn upp. Á Norðfirði búa u.þ.b. 1.500 manns og vinna þeir allir við eitthvað. Við komum þarna um hádegisbil á sunnudeginum og skelltum okkur í sund og viti menn þar hittum við náttúrulega pabba Dóra, en hann fer daglega í sundlaugina til skrafs og ráðagerða við aðra bæjarbúa og tekur nokkur sundtök áður en hann fer uppúr. Tveir aðrir Norðfirðingar voru í lauginni, þannig að þar er ekki hægt að segja að við höfum ekki haft laugina út af fyrir okkur. Þar sem Dóri er drengur góður, ákvað bæjarstjórnin að veita honum þann heiður að nefna ofurrennibrautina í höfuðið á honum. Við leggjum til að minni brautin, verði gefið nafnið gula Ditta þar sem gulur er uppáhaldsliturinn hennar frænku minnar ;-)
Þegar búið var að skola ferðarykið af mannskapnum var tekinn rúntur um bæinn og því næst haldið til baka. Eitt sem verður að koma fram en það er að ég dáist af Norðfirðingum fyrir að hafa taugar í að ferðast uppá Hérað og til annarra fjarða, vegur er hriiiikkkalegur (allavega fyrir okkur af möllinni). Mér skilst reyndar á pabba Dóra að það venjist alveg ótrúlega hratt að ferðast þarna um fjallagarðanna.....ég trúi því tæplega....það hafði allavega ekki góð áhrif á Ásgeir að bruna um á löglegum hraða.....stuttu eftir að komið var út úr göngunum þurfti drengurinn að losa sig við hádegisverðinn, og eins og venjulega þá gerir það sjaldnast boð á undan sér....út í vegkannt (sem betur fer nær fjallinu) krakkanum kippt út og losunarferlið hófst.
Tuesday, July 21, 2009
Austurland, here we come
261 kílómetrar frá Akureyri til Egilsstaða, hver mældi þessa leið eiginlega? Við keyrðum og keyrðum og keyrðum....og ennþá ótrúlega margir kílómetrar á Egilsstaða, loksins komust við þó á áfangastað.
Eins og margar fjölskyldur þá vorum við með nokkra leiki í handraðanum til að hafa ofan fyrir ungviðinu á leiðinni. Einn leikurinn gekk út á að koma auga á hreindýr, en þegar við höfðum rýnt út um gluggana á bílnum í heila klukkustund þá gáfumst við upp, og fórum að veðja á liti á bílunum sem við mættum....alveg ótrúlega skemmtilegur leikur þegar 90% af bílum eru hvítir og silfurgráir. Hefur engin áhuga á gulum bílum lengur?
Þar sem að húsmóðirinn hafði bara einu sinni komið á Austfirði var ákveðið að skoða sem flesta firði og byrjuðum við á að skoða Reyðarfjörð, Fáskrúðsfjörð og Stöðvarfjörð. Á Reyðarfirði skoðum við stríðsminjasafnið, alveg ótrúlega flott safn vel upp sett og fræðandi. Á Fáskrúðsfirði fórum við á franska kaffihúsið og drengirinir skófluðu í sig dýrustu súkkulaðiköku sem við höfum keypt, 2.500 krónur fyrir tvær sneiðar og tvo Svala. Á Stöðvarfirði fórum við á steinasafn Petru, safn sem að Viðar féll alveg fyrir. Þar eru óteljandi margir steinar í öllum stærðum, litum og lögun, konan hefur unnið þrekvirki að koma öllu þessu grjóti niður úr fjöllunum.
Laugardagurinn fór í Kárahnjúka, við byrjuðum að fara á fara í Végarð, þjónustumiðstöð fyrir ferðamenn rekin af Landsvirkjun. Þar fengum við upplýsingar og fræddumst um framkvæmdina á virkjunni, sáum myndband um gerð stíflunar og vorum á endanum leyst út með góðum ráðum og gjöfum (grænir hanskar). Góðu ráðin voru þau að við skyldum endilega keyra Jökulsárdal til baka niður á Egilsstaði, yeeaah right.
Kárahnjúkar eru glæsileg mannvirki og að okkar mati alls ekki nein lýti á umhverfinu. Ég get ekki ímyndað mér að mjög margir hafi ferðast um þessar slóðir áður en hafist var handa við virkjunina. Þarna uppfrá er lítið annað en auðnir og lítt grónir melar, og samkvæmt upplýsingum hefur aldrei verið eins mikið varp hjá heiðargæsinni eins og í ár....þetta er því ekki alslæmt ;-)
Við stoppuðum á miðri stíflunni og nutum útsýnisins, alveg meiriháttar. Á leiðinni til baka, eftir VEGASLÓÐANUM um Jökulsárdal var lítið að sjá nema sand, grjót og möl. Slóðinn var alveg hrikalega torfarin og oddhvast grjót stóð alls staðar upp úr veginum. Það var því ekki mjög djúpt á þeirri hugsun að það gæti sprungið hvernær sem væri og við bara með pínulítið varadekk sem sennilega myndi varla gera mikið, en sem betur fer komust við vel hrisst niður á hérað með loft í öllum dekkjum, hjúkk.
En Adam var ekki lengi í Paradís, þegar við komum út úr Bónus var allt loft úr afturdekkinu, og eftir nánari skoðun kom í ljós að dekkið var handónýtt.....og þökk sé frábærum ráðlegginum ráðskonu Végarðs þurftum við að láta kalla út eiganda Dekkjahallarinnar og fjárfesta í nýju dekki.
Eins og margar fjölskyldur þá vorum við með nokkra leiki í handraðanum til að hafa ofan fyrir ungviðinu á leiðinni. Einn leikurinn gekk út á að koma auga á hreindýr, en þegar við höfðum rýnt út um gluggana á bílnum í heila klukkustund þá gáfumst við upp, og fórum að veðja á liti á bílunum sem við mættum....alveg ótrúlega skemmtilegur leikur þegar 90% af bílum eru hvítir og silfurgráir. Hefur engin áhuga á gulum bílum lengur?
Þar sem að húsmóðirinn hafði bara einu sinni komið á Austfirði var ákveðið að skoða sem flesta firði og byrjuðum við á að skoða Reyðarfjörð, Fáskrúðsfjörð og Stöðvarfjörð. Á Reyðarfirði skoðum við stríðsminjasafnið, alveg ótrúlega flott safn vel upp sett og fræðandi. Á Fáskrúðsfirði fórum við á franska kaffihúsið og drengirinir skófluðu í sig dýrustu súkkulaðiköku sem við höfum keypt, 2.500 krónur fyrir tvær sneiðar og tvo Svala. Á Stöðvarfirði fórum við á steinasafn Petru, safn sem að Viðar féll alveg fyrir. Þar eru óteljandi margir steinar í öllum stærðum, litum og lögun, konan hefur unnið þrekvirki að koma öllu þessu grjóti niður úr fjöllunum.
Laugardagurinn fór í Kárahnjúka, við byrjuðum að fara á fara í Végarð, þjónustumiðstöð fyrir ferðamenn rekin af Landsvirkjun. Þar fengum við upplýsingar og fræddumst um framkvæmdina á virkjunni, sáum myndband um gerð stíflunar og vorum á endanum leyst út með góðum ráðum og gjöfum (grænir hanskar). Góðu ráðin voru þau að við skyldum endilega keyra Jökulsárdal til baka niður á Egilsstaði, yeeaah right.
Kárahnjúkar eru glæsileg mannvirki og að okkar mati alls ekki nein lýti á umhverfinu. Ég get ekki ímyndað mér að mjög margir hafi ferðast um þessar slóðir áður en hafist var handa við virkjunina. Þarna uppfrá er lítið annað en auðnir og lítt grónir melar, og samkvæmt upplýsingum hefur aldrei verið eins mikið varp hjá heiðargæsinni eins og í ár....þetta er því ekki alslæmt ;-)
Við stoppuðum á miðri stíflunni og nutum útsýnisins, alveg meiriháttar. Á leiðinni til baka, eftir VEGASLÓÐANUM um Jökulsárdal var lítið að sjá nema sand, grjót og möl. Slóðinn var alveg hrikalega torfarin og oddhvast grjót stóð alls staðar upp úr veginum. Það var því ekki mjög djúpt á þeirri hugsun að það gæti sprungið hvernær sem væri og við bara með pínulítið varadekk sem sennilega myndi varla gera mikið, en sem betur fer komust við vel hrisst niður á hérað með loft í öllum dekkjum, hjúkk.
En Adam var ekki lengi í Paradís, þegar við komum út úr Bónus var allt loft úr afturdekkinu, og eftir nánari skoðun kom í ljós að dekkið var handónýtt.....og þökk sé frábærum ráðlegginum ráðskonu Végarðs þurftum við að láta kalla út eiganda Dekkjahallarinnar og fjárfesta í nýju dekki.
Jarðböðin og reðursafnið
Maður getur ekki verið þekktur fyrir að koma í Mývatnssveitina nema að dýfa stóru tánni í jarðböðin. Þetta er ekki ósvipað Bláa lóninu, kísilbaðvatn þar sem útlendingar sjá ekki tilgang í að þvo sér áður en þeir fara í lónið. Mér leið eins og strippara í sturtunni, ég var eina manneskjan sem fór úr sundfötunum í sturtunni.
Þegar við vorum búin að baða okkur, lá leið okkar til Húsavíkur, þar ætluðum við að skoða Reðursafnið.
Dísus, hverjum datt þetta eiginlega í hug? Reðursafn.....frekar ógeðfellt. Litlir, stórir, mjóir, snúnir, þurrkaðir, kryddlegnir tillar út um allt. Safnstjórinn lét okkur fá möppur með upplýsingum um fyrrum eiganda tillanna, aldur og stærð. Á safninu voru einnig lendarskýlur safnstjórans til sýnis, en safnstjórinn er rúmlega kominn á eftirlaunaaldurinn og fékk ég hroll við tilhugsunina við að sjá hann í múnderingunni (ég á það til að myndskreyta í huganum).
Þegar allir voru búnir að fá nóg af tillaskoðun var haldið til baka á Illhugastaði í pottinn sem var mjög vinsæll íverustaður.
Þegar við vorum búin að baða okkur, lá leið okkar til Húsavíkur, þar ætluðum við að skoða Reðursafnið.
Dísus, hverjum datt þetta eiginlega í hug? Reðursafn.....frekar ógeðfellt. Litlir, stórir, mjóir, snúnir, þurrkaðir, kryddlegnir tillar út um allt. Safnstjórinn lét okkur fá möppur með upplýsingum um fyrrum eiganda tillanna, aldur og stærð. Á safninu voru einnig lendarskýlur safnstjórans til sýnis, en safnstjórinn er rúmlega kominn á eftirlaunaaldurinn og fékk ég hroll við tilhugsunina við að sjá hann í múnderingunni (ég á það til að myndskreyta í huganum).
Þegar allir voru búnir að fá nóg af tillaskoðun var haldið til baka á Illhugastaði í pottinn sem var mjög vinsæll íverustaður.
Mamma, hvar varð ég til?
Ásgeir Snær hafði allt í einu mjög mikinn áhuga á að vita hvar hann hafði verið búinn til og spurði ítrekað þrátt fyrir að ég reyndi að breyta um umræðuefni oftar en einu sinni. "Var ég búin til heima, á hóteli eða í bílnum"! Bílnum....hvernig datt drengnum í hug að hann hafi verið búin til í bíl? En við förum ekki nánar út í þessa sálma að sinni, en hann tók af okkur loforð um að fá þessar upplýsingar þegar hann verður fermdur, en hingað til hefur hann haft mjög takmarkaðan áhuga á að láta ferma sig. Hann hefur ekki haft neinn áhuga að fermast í einhverri slæðu og að þurfa syngja söngva fyrr framan alla í kirkjunni ;-)
Laugardagur.....
....nammidagur....drífa sig í sjoppu og úða í sig sætindum ;-)
Við vöknuðum snemma, enda rúmið á Illhugastöðum ekki alveg upp á sitt besta. Sennilega var búið að nota það nokkrum sinnum sem trampólín og ekki endilega spáð í að dýnur hafa bara ákveðin langan endingartíma, en hver þar svo sem að sofa þegar veðrið er svona dýrlega gott, sól og blíða og hátt í 20 stiga hiti. Stefnan var tekin inn á Akureyri, enda Landsmót UMFÍ í fullum gangi. Dungal og Kalli voru á svæðinu, enda ætlaði Kalli að taka þátt í hálfu maraþoni og Dungal að taka þátt í pönnukökubakstri. Að sjálfsögðu ætluðum við ekki að missa af því. Við hittum síðan Dittu, Dóra, Hildi Ásu, Klaka og Kalda í jólahúsinu og eftir það var ákveðið að fara í veiði og að sjálfsögðu veiddu stubbarnir fisk. Viðar veiddi 2,3 kg bleikju og Ásgeir veiddi 1,4 kg lax, og var aflanum sporðrennt á svipstundu þegar komið var til baka á Illhugastaði.
Dagur að kveldi komin, en áður en stokkið er í bólið þarf að skola af liðinu í pottinum. Bara muna að hafa hljótt...svo að óðalsbóndinn missi ekki svefn.
Við vöknuðum snemma, enda rúmið á Illhugastöðum ekki alveg upp á sitt besta. Sennilega var búið að nota það nokkrum sinnum sem trampólín og ekki endilega spáð í að dýnur hafa bara ákveðin langan endingartíma, en hver þar svo sem að sofa þegar veðrið er svona dýrlega gott, sól og blíða og hátt í 20 stiga hiti. Stefnan var tekin inn á Akureyri, enda Landsmót UMFÍ í fullum gangi. Dungal og Kalli voru á svæðinu, enda ætlaði Kalli að taka þátt í hálfu maraþoni og Dungal að taka þátt í pönnukökubakstri. Að sjálfsögðu ætluðum við ekki að missa af því. Við hittum síðan Dittu, Dóra, Hildi Ásu, Klaka og Kalda í jólahúsinu og eftir það var ákveðið að fara í veiði og að sjálfsögðu veiddu stubbarnir fisk. Viðar veiddi 2,3 kg bleikju og Ásgeir veiddi 1,4 kg lax, og var aflanum sporðrennt á svipstundu þegar komið var til baka á Illhugastaði.
Dagur að kveldi komin, en áður en stokkið er í bólið þarf að skola af liðinu í pottinum. Bara muna að hafa hljótt...svo að óðalsbóndinn missi ekki svefn.
BANNAÐ
ó já.....loksins komin norður í land...alveg ótrúlegt hvað það tekur alltaf lengri tíma en maður er búin að áætla að komast á áfangastað. Illugastaðir er áfangastaðurinn og við náðum með naumindum þangað á réttum tíma. Á Illugastöðum eru reglur, eða öllu heldur regla....og er hún BANNAÐ...án gríns þá er allt bannað hér. Samkv.upplýsingum sem við fengum frá FIT er bústaðurinn afhentur eftir klukkan 16 á föstudögum..og hefðu maður haldið að það væri þá í lagi að koma á laugardegi eða jafnvel sunnudegi, ónei á Illugastöðum er allt "under control". Þar er gert ráð fyrir að orlofshúsagestir (31 hús á svæðinu) koma á föstudegi milli klukkan 17 og 21 og þá er vegurinn að húsunum opinn svo hægt sé að afferma bílinn, eftir það er honum lokað með keðju og hengilás.
Við komuna fá orlofshúsagestir í hendur tvö blöð, á öðru er manni kennt að nota, þrífa og fylla heita pottinn og á hinu koma fram allir þeir liðir sem bannaðir eru á svæðinu. Að sjálfsögðu er bannað að vera með hunda í orlofshúsunum (og tökum við heilshugar undir þá reglu) en á Illugastöðum er STRANGLEGA BANNAÐ að vera með hunda á svæðinu og lentum við því í svolitlum erfiðleikum með ferfætlingana okkar því að við þurftum að hafa þá í bílnum á meðan við vorum á svæðinu. Við þurftum að fara akandi út af svæðinu til að leyfa þeim að gera þarfir sínar og til að gefa þeim að éta. En að sjálfsögðu gátum við sætt okkur við þetta, enda erum við afspyrnu liðlegt fólk. En þetta var ekki það eina sem var bannað á svæðinu, það er STRANGLEGA BANNAÐ að leika sér með bolta á flötinni í kringum bústaðinn. Í sundlauginni er skilti þar sem fram kemur að gestum laugarinnar sé STRANGLEGA BANNAÐ öskra sem er mjög eðlilegt enda öskra íslensk börn sjaldan þegar þau eru að leika sér. Ölvun og háreysti á svæðinu er STRANGLEGA BÖNNUÐ og einnig er STRANGLEGA BANNAÐ að tjalda á lóðinni við húsin, og því lentu nágrannar okkur í smá vandræðum með stálpuðu unglingana sem vildu vera í tjaldi við hús foreldranna, þegar búið var að tjalda og koma öllu fyrir í tjaldinu birtist Illhugi óðalsbóndi og bannað fjölskyldunni að tjalda við húsin og vísaði þeim umsvifalaust niður á tjaldsvæði sem er í töluverði fjarðlægð frá húsunum. Fjölskyldan gat því ekkert gert annað en borið tjöldin, einn á hverju horni, niður á tjaldsvæði og lögðust unglingarnir til svefns langt frá fjörinu í bústaðinum.....en svona er nú lífið.
Við komuna fá orlofshúsagestir í hendur tvö blöð, á öðru er manni kennt að nota, þrífa og fylla heita pottinn og á hinu koma fram allir þeir liðir sem bannaðir eru á svæðinu. Að sjálfsögðu er bannað að vera með hunda í orlofshúsunum (og tökum við heilshugar undir þá reglu) en á Illugastöðum er STRANGLEGA BANNAÐ að vera með hunda á svæðinu og lentum við því í svolitlum erfiðleikum með ferfætlingana okkar því að við þurftum að hafa þá í bílnum á meðan við vorum á svæðinu. Við þurftum að fara akandi út af svæðinu til að leyfa þeim að gera þarfir sínar og til að gefa þeim að éta. En að sjálfsögðu gátum við sætt okkur við þetta, enda erum við afspyrnu liðlegt fólk. En þetta var ekki það eina sem var bannað á svæðinu, það er STRANGLEGA BANNAÐ að leika sér með bolta á flötinni í kringum bústaðinn. Í sundlauginni er skilti þar sem fram kemur að gestum laugarinnar sé STRANGLEGA BANNAÐ öskra sem er mjög eðlilegt enda öskra íslensk börn sjaldan þegar þau eru að leika sér. Ölvun og háreysti á svæðinu er STRANGLEGA BÖNNUÐ og einnig er STRANGLEGA BANNAÐ að tjalda á lóðinni við húsin, og því lentu nágrannar okkur í smá vandræðum með stálpuðu unglingana sem vildu vera í tjaldi við hús foreldranna, þegar búið var að tjalda og koma öllu fyrir í tjaldinu birtist Illhugi óðalsbóndi og bannað fjölskyldunni að tjalda við húsin og vísaði þeim umsvifalaust niður á tjaldsvæði sem er í töluverði fjarðlægð frá húsunum. Fjölskyldan gat því ekkert gert annað en borið tjöldin, einn á hverju horni, niður á tjaldsvæði og lögðust unglingarnir til svefns langt frá fjörinu í bústaðinum.....en svona er nú lífið.
Sumarfríið 2009
Þó svo að við vildum gjarnan upplifa ævintýrið "down under" aftur þetta árið, þá höfum við ákveðið að taka íslenska hringinn í ár ;-)
Stefnan er tekin norður í land, nánar tiltekið í sumarhús við Illugastaði í Fnjóskárdal. FIT á bústað þar sem við ætlum að verja einni viku í skoða nágrennið og kíkja á Landsmótið á Akureyri. Í framhaldi af því munum við taka austfirði með trompi og vera í íbúð á Egilsstöðum í 5 daga.
Bara til upplýsingar fyrir þá sem vilja vita þá ætlum við ekki taka neina sénsa og förum því á eigin bíl í ferðalagið. Húsbóndinn verður svo bara á kortabókinni....svo við endum nú ekki bara á Vestfjörðum.
Stefnan er tekin norður í land, nánar tiltekið í sumarhús við Illugastaði í Fnjóskárdal. FIT á bústað þar sem við ætlum að verja einni viku í skoða nágrennið og kíkja á Landsmótið á Akureyri. Í framhaldi af því munum við taka austfirði með trompi og vera í íbúð á Egilsstöðum í 5 daga.
Bara til upplýsingar fyrir þá sem vilja vita þá ætlum við ekki taka neina sénsa og förum því á eigin bíl í ferðalagið. Húsbóndinn verður svo bara á kortabókinni....svo við endum nú ekki bara á Vestfjörðum.
Subscribe to:
Posts (Atom)