Kuranda

Í dag er mánudagurinn 5.maí, fallegur mánuður, finnst ykkur ekki. Dagurinn verður notaður til að skoða okkur um í regnskóginum við Cairns. Við munum fara til Kuranda með Járnbrautarlest, en teinarnir sem hún ekur eftir voru lagðir í kringum 1850 og þóttu á þeim tíma verkfræðilega snild. Teinarnir liggja í gegnum björg, sem voru handgrafinn og yfir gil sem voru ekki nema ríflega 350 metra djúpt. Þegar upp til Kúranda var komið tók á móti okkur innfæddir ástralir, þeir sýndu okkur hvernig henda skulu búmerangi og fengu drengirnir að spreyta sig, tókst reyndar betur hjá Viðari en hjá þeim innfædda.

Í Kuranda búa u.þ.b. 2000 manns, en fyrir okkur virtist þetta vera frekar lítill og fámennur bær, sennilega eru allir tiltaldir þ.m.t. þeir sem búa í trjánum.

Í Kuranda er Kóalabjarnagarður, og var ákveðið að byrja ferðina þar. Við fengum að halda á kóalabirnum, og eru hér myndir af því, þvílík krútt. Þeir lykta eins og „eucalyptus“ en ástæðan er að þeir nærast svo til bara af laufum af „eucalyptus“trjám. Það að borða þessi lauf, gerir það að verkum að þeir eru algjörlega lausir við flær og blóðmaura. Í garðnum eru líka nokkrar aðrar tegundir af áströlskum dýrum, þar með talin Kengúrur, slöngur, kóngulær (fyrst að þær finnast ekki á hótelinu, þá er um að gera að reyna að finna þær í regnskóginum) og emúi (fugl). Við fengum að gefa og klappa kengúrunum en létum starfsmönnunum eftir að gefa slöngunum og eðlunum. Það er líka fuglagarður í Kúranda, og lét kerlingin sig hafa að fara í gegnum hann (þeir sem þekkja mig vita að mér líkar ekkert sérlega við fugla). Þegar við komum inn í garðinn biðu okkar páfagaukar í hundraða tali, við höfðum keypt fóður til að gefa þeim og var sá fyrsti ekki lengi að setjast á handlegginn á Viðari, Ásgeir vildi líka fá að prófa, en þar sem fuglinn var stór og þungur náði Ásgeir ekki að halda honum og því rann fuglinn á hvolf á handleggnum á Viðari og þegar Ásgeir gerði aðra tilraun var fuglinn orðinn frekar fúll og beitt hann mjög fast í handlegginn. Handlegurinn er reyndar ennþá á, en frekar marinn og blár.

Eftir hádegishressinu þar sem Viggi át kengúruna var haldið af stað niður fjallið, og hvernig? Jú, í skíðaboxi. Hvað er þetta eiginlega með Asíu- og Ástralíubúa? Þurfa þeir endilega að bjóða manni uppá flúgandi bitabox? Þessi ferð niður fjallið tók 45 mínútur, og þið getið varla ímyndað ykkur hvað það var hræðilegt............HRÆÐILEGT.........fyrir mig. Engin mátti hreyfa sig alla leiðinna, boxið sveiflaðist fram og til baka í vindinum í fleirri hundruð metra hæð, yfir fljót og regnskóginn......þetta ætlaði engann enda að taka. Þeir sem áhuga geta komið í Víðihlíðina í sumar og fengið á sjá myndband af hluta af ferðinni niður.

Jæja, við erum á leið á fund frumbyggja í kvöldverð. Meira um það síðar.

Cheers mate!