Lúxusvandamál

Já, þetta flokkast sennilega undir lúxusvandamál..... ótrúlegt en maður getur orðið alveg hrikalega þreyttur í sumarfríinu...því bókuðum við okkur í ferð með eldri borgurum upp á fjallið Mt. Taborine og í vínræktar“búgarð“ O´Reilly´s. Við gerðum ráð fyrir að þessi túr yrði á rólegu nótunum, þar sem hópurinn var kominn af léttasta skeiðinu.

Við vorum sótt á hótelið rúmlega hálfníu en áður var búið að sækja yndæl hjón á áttræðisaldri sem voru að koma í annað sinn á gullnu ströndina, frúin var í sínu fínasta pússi og tilbúin í vínsmökkunina sem túrinn átti að enda á. Smám saman bættust fleiri í hópinn, eldri mæðgur frá Skotlandi, hjón frá Ítalíu, vinarhjón frá Englandi og allir á svipuðum aldri og hjónin sem komu fyrst inn í rútuna. Mt.Taborine er tæplega 500 metra hátt og er leiðin uppá fjallið eftir eldgömlum vegaslóðum, sem reyndar er búið að dubba örlítið uppá með olíumöl. Leiðin upp er 26 kílómetra löng en á henni eru ekki nema 200 beygjur. Við fórum sem sagt 400 beygjur á 52 kílómetrum, geri aðrir betur. Sumir voru reyndar farnir að finna fyrir örlitilli bílveiki og hvítna upp, en það lagaðist eftir því sem við nálguðumst toppinn. Það fór reyndar aðeins um okkur á hluta af leiðinni, sum staðar var rétt nógu mikið pláss fyrir einn bíl, mikið var um 180° beygjur og vegur hékk hreinlega utan í fjallshlíðinni. En þetta er ekkert miðað við það að hanga í boxi á vír í fleirri hundruð metra hæð.

Þegar upp var komið gátum við farið á markaðinn, en þar var allt milli himins og jarðar til sölu, farið í göngu í trjákrónunum á 16 metra háum

göngubrúm...helv.gaman og farið í fuglagarðinn og gefið fuglunum að éta (þetta er bara eins og í Eden í gamla daga). Í hádeginu settumst við svo niður til að fá okkur að borða, en við vorum ekki ein um það að vera orðin svöng, heilmikið af fuglum gerði sig heimakomin á borðið til okkar til að fá sér að éta. Þið sem þekkið mig best vitið að ég er ekkert rosalega mikið fyrir fugla sen eru í minna en 1 metra fjarlægð og ég tala nú ekki um ef þeir þurfa endilega að ná sér í lendingarpall á öxlinni á mér . Allavega þarna voru alls konar fuglar og sumir þeirra gerðust svo kræfir að æða ofaní kaffibollana hjá manni. Við erum ekki að tala um fínkur, heldur miklu stærri fugla, á stærð við hænur, takk fyrir.
Eldriborgarnir skemmtu sér líka konunglega í ferðinni, þeir reyndar treystu sér ekki í gönguna í regnskógatoppunum en þeir lögðu sitt á vogaskálarnar í að gefa fuglunum að éta og hafa sennilega geta keypt eitthvað fallegt á markaðinum, þetta minnti mig helst á basar hjá Skagfirðingafélaginu.

Á leiðinni niður, komum við við á Áströlskum bóndabæ, þar sem haldið er „kindalamadýrsbú“ . Ég er ekki alveg með á hreinu hvað þessi dýr kallast en þau eru með ull eins og kind, langann háls eins og lamadýr, en ekki nema eins og asni á stærð. Læt fylgja mynd svo þið getið sent mér nafnið á tegundinni á dýrinu. Þessi á myndinni heitir reynda Roy „the boy“ en hann var lengi vel til sýnis í einhverjum sirkusi.
Og enn á leiðinni af fjallinu......niður svokallaða geitastíga, en hann var reyndar lokað um tíma fyrr á árinu vegna rigninar, hluti af honum hvarf í skriðum (mjög uppörvandi að vita þetta um leið og maður keyrir eftir stígnum) - þetta er sennilega bara eins og Vestfirðirnir, eini munurinn eru trén. Þau eru töluvert hærri hér. Við erum á leiðinni á vínræktar“búgarðinn“ O´Reilly´s til að fara í vínsmökkum. Það er alveg ótrúlegt hvað brjóstbirtan gerir mikið fyrir mann, sér í lagi þó þegar árin eru farin að færast yfir mann.
Ámorgun verðum við í Dreamworld og White Water World......bara gaman.