Great Barrier reef

GEÐVEIKT, það er bara eitt orð um þessa ferð.




Við vorum mætt snemma niður á höfn til að fara í skipið sem flutti okkur yfir á rifin. Þetta eru allt saman tvíbitnur og eru hannaðar til að sigla mjög hratt á lignum sjó. Við skipið stóð áhöfnin og tók á móti okkur, og að sjálfsögðu voru hvítingjarnir spurðir hvaðan þeir væru og upp var fótur og fit þegar í ljós kom að við vorum frá Íslandi. Fyrir vikið fengum við sérstaka athygli um borð, bæði frá áhöfninni og öðrum farþegum. Eftir morgunhressingu var lagt af stað, siglinginn út á rifin tekur um það bil 1.5 klukkustund og einmitt þennann dag var mikill sjór. Áhöfnin bauð öllum sjóveikistöflur í byrjun ferðar, en að sjálfsögðu þáði það engin, á þessum skipi voru voru engir landkrabbar. Rétt þegar við vorum komin út úr innsiglingunni var farið yfir öryggisatriðin, sjóveiki og helstu atriðin varðandi „Snorkl“. Satt að segja hefur okkur ekki verið meira skemmt í ferðinni en þegar tveir af áhöfninni fóru yfir öryggisatriðin og varð Vigga á orði að sennilega væri komin tími á „update“ á kynninguna hjá Herjólfi. Tárin hreinlega láku niður kinnarnar á öllum farþegunum og ekki var kynningin á sjóveikinni síðri.






Þegar við vorum búin að sigla í rúman hálftíma var Ásgeir Snær orðin mjallahvítur í framan og drifum við okkur út á þilfar, þar voru aðrir farþegar nú þegar komnir, allir með brúna umhverfisvæna bréfpoka fyrir vitunum. Þetta voru eintómir landkrabbar sem höfðu skráð sig í ferðina. Eftir stutta stund kom Viggi fagurgrænn í fram út úr matsalnum og tilkynnti að sjómannssonurinn væri orðin veikur. Þetta hefur nú bara aldrei gerst áður (ekki einu sinni á Herjólfi), og út um öll vit lak morgunverðurinn. Reyndar er alveg nauðsynlegt að einhver verði veikur í hverri ferð, því annars fá fiskarnir ekki neitt að éta. Umhverfisvænu pokunum er hreinlega hent fyrir borð þegar búið er að fylla þá.




Loksins komumst við á rifin, allir voru settur um borð í „sjóleigubát“ sem silgdi frá skipinu og upp á sandrifið á 20 mínútna fresti. Fjölskyldan var uppáklædd í blautbúninga, með froskafætur og „snorkl“ græjur á andlitinu, þá var bara að láta vaða og skoða lífið í sjónum við rifin. Þetta var einstök upplifun að synda með fiskunum og öðrum sjávardýrum og skoða þetta undur sjávar sem er bara til staðar um miðbaug jarðar. Með í för var sjávarlíffræðingur sem sá um að kynna fyrir okkur lífverurnar og fiskana sem lifa þarna. Við „snorkluðum“ í u.þ.b. tvo tíma og þá drifum við okkur í skipið aftur þar sem okkar beið dýrindis hlaðborð, en uppistaðan var að sjálfsögðu sjávardýr. Eftir hádegið fórum við síðan í siglingu í báti sem var með glerbotni og gátum þá skoða rifin og dýralífið enn betur.




Dagur var að kveldi komin og tími til að halda af stað til lands eftir frábæ
ran dag. Á heimleiðinni sáu áhafnarmeðlimir um að skemmta farþegum með lifandi söng og tónlist og var töluvert minna framboð á fiskafóðri frá farþegum.





Það er ljóst að þetta er eitthvað sem við munum gera aftur á lífsleiðinni, svo frábært var það.