Jarðböðin og reðursafnið

Maður getur ekki verið þekktur fyrir að koma í Mývatnssveitina nema að dýfa stóru tánni í jarðböðin. Þetta er ekki ósvipað Bláa lóninu, kísilbaðvatn þar sem útlendingar sjá ekki tilgang í að þvo sér áður en þeir fara í lónið. Mér leið eins og strippara í sturtunni, ég var eina manneskjan sem fór úr sundfötunum í sturtunni.

Þegar við vorum búin að baða okkur, lá leið okkar til Húsavíkur, þar ætluðum við að skoða Reðursafnið.
Dísus, hverjum datt þetta eiginlega í hug? Reðursafn.....frekar ógeðfellt. Litlir, stórir, mjóir, snúnir, þurrkaðir, kryddlegnir tillar út um allt. Safnstjórinn lét okkur fá möppur með upplýsingum um fyrrum eiganda tillanna, aldur og stærð. Á safninu voru einnig lendarskýlur safnstjórans til sýnis, en safnstjórinn er rúmlega kominn á eftirlaunaaldurinn og fékk ég hroll við tilhugsunina við að sjá hann í múnderingunni (ég á það til að myndskreyta í huganum).

Þegar allir voru búnir að fá nóg af tillaskoðun var haldið til baka á Illhugastaði í pottinn sem var mjög vinsæll íverustaður.