Austurland, here we come

261 kílómetrar frá Akureyri til Egilsstaða, hver mældi þessa leið eiginlega? Við keyrðum og keyrðum og keyrðum....og ennþá ótrúlega margir kílómetrar á Egilsstaða, loksins komust við þó á áfangastað.

Eins og margar fjölskyldur þá vorum við með nokkra leiki í handraðanum til að hafa ofan fyrir ungviðinu á leiðinni. Einn leikurinn gekk út á að koma auga á hreindýr, en þegar við höfðum rýnt út um gluggana á bílnum í heila klukkustund þá gáfumst við upp, og fórum að veðja á liti á bílunum sem við mættum....alveg ótrúlega skemmtilegur leikur þegar 90% af bílum eru hvítir og silfurgráir. Hefur engin áhuga á gulum bílum lengur?

Þar sem að húsmóðirinn hafði bara einu sinni komið á Austfirði var ákveðið að skoða sem flesta firði og byrjuðum við á að skoða Reyðarfjörð, Fáskrúðsfjörð og Stöðvarfjörð. Á Reyðarfirði skoðum við stríðsminjasafnið, alveg ótrúlega flott safn vel upp sett og fræðandi. Á Fáskrúðsfirði fórum við á franska kaffihúsið og drengirinir skófluðu í sig dýrustu súkkulaðiköku sem við höfum keypt, 2.500 krónur fyrir tvær sneiðar og tvo Svala. Á Stöðvarfirði fórum við á steinasafn Petru, safn sem að Viðar féll alveg fyrir. Þar eru óteljandi margir steinar í öllum stærðum, litum og lögun, konan hefur unnið þrekvirki að koma öllu þessu grjóti niður úr fjöllunum.

Laugardagurinn fór í Kárahnjúka, við byrjuðum að fara á fara í Végarð, þjónustumiðstöð fyrir ferðamenn rekin af Landsvirkjun. Þar fengum við upplýsingar og fræddumst um framkvæmdina á virkjunni, sáum myndband um gerð stíflunar og vorum á endanum leyst út með góðum ráðum og gjöfum (grænir hanskar). Góðu ráðin voru þau að við skyldum endilega keyra Jökulsárdal til baka niður á Egilsstaði, yeeaah right.

Kárahnjúkar eru glæsileg mannvirki og að okkar mati alls ekki nein lýti á umhverfinu. Ég get ekki ímyndað mér að mjög margir hafi ferðast um þessar slóðir áður en hafist var handa við virkjunina. Þarna uppfrá er lítið annað en auðnir og lítt grónir melar, og samkvæmt upplýsingum hefur aldrei verið eins mikið varp hjá heiðargæsinni eins og í ár....þetta er því ekki alslæmt ;-)
Við stoppuðum á miðri stíflunni og nutum útsýnisins, alveg meiriháttar. Á leiðinni til baka, eftir VEGASLÓÐANUM um Jökulsárdal var lítið að sjá nema sand, grjót og möl. Slóðinn var alveg hrikalega torfarin og oddhvast grjót stóð alls staðar upp úr veginum. Það var því ekki mjög djúpt á þeirri hugsun að það gæti sprungið hvernær sem væri og við bara með pínulítið varadekk sem sennilega myndi varla gera mikið, en sem betur fer komust við vel hrisst niður á hérað með loft í öllum dekkjum, hjúkk.

En Adam var ekki lengi í Paradís, þegar við komum út úr Bónus var allt loft úr afturdekkinu, og eftir nánari skoðun kom í ljós að dekkið var handónýtt.....og þökk sé frábærum ráðlegginum ráðskonu Végarðs þurftum við að láta kalla út eiganda Dekkjahallarinnar og fjárfesta í nýju dekki.